آنلاین ریو "onlinerio"

مصاحبه با هاتسومی سنسی (قسمت اول)

هنرهای رزمی و مكاشفه‌های اثربخشی از یك استاد آغاز شده در نیهون كاكوتوکبوجتسو نینجتسو

 

 

مصاحبه اصلی در ژوئن 1998 بین استاد هاتسومی، 34توگاکوره ریوو آقایبرنارد بورداس، 10دان شیهان، نویسنده متن اصلی به زبان فرانسوی انجام شد. (برای کسانی که می خواهند متن اصلی را ببینند به سایت آقای برداس مراجعه کنند).

 

این متن توسطمیشل گراندمونتترجمه شده است، 12 ژانویه 2000.

 

امروزه هنرهای رزمی بیش از پیش ایستا و سفت می شوند و اشکال آن (کاتا) سخت تر می شود. با این حال، در طول مبارزه بین دو مبارز، برنده کسی است که حرکاتش روان ترین و طبیعی ترین باشد. هاتسومی سنسی، بنیانگذار بوجینکان، در مصاحبه ای بسیار مرتبط با این موضوع، دلیل آن را برای ما توضیح می دهد. اطلاعات گزارش شده توسط آقای برنارد بورداس در ژوئن 1998، ژاپن.

 

برنارد بورداس: در زندگی روزمره، ایستا بودن یا پرتنش بودن اغلب نشانه فقدان اعتماد به نفس یا عزت نفس، ترس یا «احساس ناراحتی با خود» است، چگونه سبک های مبارزه امروزه اینقدر سفت و ایستا شده اند؟ همیشه همین طور بوده؟

 

هاتسومی سنسی: بدیهی است که نه. در آغاز، هنر رزمی برای استفاده ایجاد شد و در آن نور، بخشی از شیوه زندگی بوشی (جنگجو، سامورایی) بود. در آن روزها هرگز نمی توانست سفت باشد.

 

برنارد بورداس: در ژاپن، کلماتسیگاتسو(زندگی، وجود) وشیزن(طبیعت) اغلب با هم مرتبط هستند، آیا ارتباطی بین این مفهوم و آنچه شما آموزش می دهید وجود دارد؟

 

هاتسومی سنسی: این یک واقعیت است! آنچه طبیعی نیست با زندگی هماهنگ نیست. زندگی دائماً تغییر می کند، همه چیز به طور طبیعی ارزیابی می شود، هیچ چیز ایستا نیست. در این ادراک، هر چیزی که میل به ایستایی دارد، طبیعی نیست و در نتیجه، چون خلاف طبیعت است، محکوم به ناپدید شدن است، زیرا بی ثمر است.

 

برنارد بورداس: آیا در هنرهای رزمی هم همینطور است؟

 

هاتسومی سنسی: بله، البته، سبک‌های سخت «هنرهای رزمی جدید» که پس از دورانادو(در دوره صلح) ایجاد شدند، قرار نبود استفاده شوند (طبقه بوشی-سامورایی منسوخ شده است)، بنابراین آنها هیچ شباهتی با هنر رزمی واقعی و سنتی(کاتونیهون کبوجتسو)ندارند.

 

برنارد بورداس: حتی به عنوان یک سبک دفاع؟

 

هاتسومی سنسی: حالا بیایید جدی بگیریم، هیچ حرفه‌ای رزمی نمی‌خواهد در طول ماموریت‌های حفاظتی خود یا هر مأموریت دیگری که جان انسان‌ها در خطر است، از آن سبک‌های سخت‌تر (و سفت‌کننده) استفاده کند. ایستا بودن در این نوع عملیات به معنای به خطر انداختن جان شریک زندگی یا حتی کشته شدن است. در این نوع سناریوها، مانند بسیاری دیگر، بقای ما به تحرک و توانایی ما برای سازگاری بستگی دارد. هیچ چیز 100% مانند آنچه برای آن تمرین کرده ایم اتفاق نمی افتد. زنده ماندن در یک مبارزه واقعی نیاز به خلاقیت زیادی دارد. فرم های سفت معمولی (کاتا) را نمی توان به طور موثر کنار هم قرار داد. زمانی که من به مربیان عملیات ویژه (FBI، CIA، SAS) آموزش می دادم، آنها از نحوه حرکت من در حین دعوا بسیار تحت تأثیر قرار گرفتند، زیرا این بسیار طبیعی و نزدیک به آنچه در طول عملیات خود انجام می دادند، بود.

 

برنارد بورداس: بسیاری از معلمان کلاس های خود را به گونه ای برگزار می کنند که گویی این فقط هر موضوع دیگری است، بدون در نظر گرفتن این که آنچه در تاتامی تدریس می کنند می تواند برای دانش آموزان آنها خارج از ایمنی دوجو خطرناک باشد: افتادن زیاد. تکنیک‌ها در پیاده‌رو چندان خوب عمل نمی‌کنند، برخی از تکنیک‌های بی‌حرکتی در زمین در برابر بیش از یک حریف به خوبی جواب نمی‌دهند، و غیره. اگر آنها را از آموزش آموزشی و ورزشی دوجو خارج کنیم، بسیاری از تکنیک‌های آموزش داده شده واقعی نیستند. کاربرد زندگی در مبارزه

 

هاتسومی سنسی: البته! در واقع، ماموران ویژه ای که من در کنار آنها حضور داشته ام، در تاتامی یا در دوجو تمرین نمی کنند، بلکه نمونه هایی از خیابان ها، ساختمان ها و آپارتمان های کاملاً مجهز را در اختیار دارند. برای این حرفه ای های واقعی، هنر مبارزه یک ورزش یا تجارت نیست، بلکه زندگی روزمره است. آنها چیزی برای بردن یا فروش ندارند، آنها با معنای واقعی هنرهای رزمی زندگی می کنند: محافظت و نجات جان.

 

برنارد بورداس:من دانشجویانی را می‌شناسم که در محوطه دانشگاه خود (رستوران‌ها، سالن‌های ورزشی، اتاق‌های مطالعه، اتاق‌های نشیمن و غیره) آنقدر از زندگی واقعی محافظت می‌کردند که دیگر آرزوی کار در زمینه تحصیلی خود را نداشتند، بلکه آرزوی تبدیل شدن به آنها را داشتند. معلمان آنها نمی خواستند «پیله» خود را رها کنند و در زندگی واقعی قدم بگذارند، بلکه در پناهگاه کوچک امن خود باقی بمانند. ما می‌توانیم همین پدیده را در «هنرهای رزمی» مشاهده کنیم: برخی از دانش‌آموزان در ساختار عجیب و غریب و نابهنگام دوجو، که به تنهایی دنیایی است، محافظت می‌شوند و دوست دارند هرگز آن را ترک نکنند. به زودی، این افراد فقط می خواهند خوداستادشوند. تنها کسی باشیم که مردم به دانش گمشده ای که در ما می دهد احترام بگذارند. این مرگ هنر رزمی است زیرا پس از آن چیزی بیش از یک محصول قابل مصرف نمی شود.

 

هاتسومی سنسی:من منظور شما را از آن درک می کنم. در غرب، تفاوت زیادی بین زندگی و دوجو وجود دارد. این چیزی است که در ژاپن وجود ندارد زیرا بودو و دوجو بخشی جدایی ناپذیر از فرهنگ ما هستند و بنابراین برای ما عجیب و غریب نیستند. به طور سنتی، دوجو مکانی است که ما در آن راه برای یافتن «روشنگری» را تمرین می کنیم، بنابراین باید در همه جا وجود داشته باشد. در همین راستا، آموزش نیز باید در طبیعت اتفاق بیفتد و تمرین نباید محدود به ساعات کاری دوجو باشد. آیا وقتی بیرون از دوجو هستیم برای زندگی می ایستیم؟ من این افتخار را داشتم که با سنسی تاکاماتسو آشنا شوم و شاگرد او شوم. تاکاماتسو سنسی کار نمی کرد معلم هنرهای رزمی دارد (او صاحب یک چایخانه کوچک در کاشیهارا-شی در حومه نارا بود)، با این حال او 10 سال محافظ POU HI (آخرین امپراتور چین) بود. در چین صرف شده است. او باید بیش از یک بار با مخالفان مسلح و مصمم روبرو می شد و بنابراین مجبور بود از آموزه های استادان نینجا خود استفاده کند. حتی در سن 80 سالگی، تاکاماتسو بدون توجه به قد کوتاه و وزن سبکش، فوق العاده کارآمد بود. او از قدرت یا سرعت استفاده نمی کرد، ویژگی هایی که هر دو با افزایش سن از بین می روند، اما او همچنان وحشتناک بود. من چیزی جز حشره ای در دستان او نبودم، مهم نیست استاد هنرهای رزمی مدرنی که در هنگام ملاقات با او بودم. یک هنر رزمی که بر قدرت و سرعت عضلانی تأکید دارد، نمی تواند چیزی جز یک سرگرمی، فعالیتی برای استراحت برای ورزشکاران جوان باشد. آنها باید پس از مدتی هنرهای رزمی را متوقف کنند، زیرا با افزایش سن کارایی خود را از دست خواهند داد (شاید پس از آن، آنها آموزش دهند؟). شما قادر خواهید بود آنچه را که من می آموزم تا روزهای مرگ خود تمرین کنید.

 

برنارد بورداس: بسیاری از دانش‌آموزان به دلیل آرتروز یا آرتروز که به دنبال تمرین «غیرطبیعی» مفصل‌ها و بدنشان به‌طور کلی ظاهر می‌شود، مجبورند تمرینات خود را کنار بگذارند. و در مورد شانه ها و زانوهای دررفته که در حین «دعواهای ورزشی» اتفاق می افتد، چطور؟ ( نمایشی که در آن صورت هزینه بالایی برای ورزشکار دارد). ملاقات من با شما واقعاً تغییر بزرگی برای من بود زیرا زانوها و آرنج هایم بعد از بیش از 20 سال ضربه زدن به هوا شروع به دردسر و درد من کردند.

 

هاتسومی سنسی: همه چیز در زندگی به طور طبیعی جریان دارد، هیچ چیز تند و تیز نیست. در بسیاری از سبک‌های مبارزه، تقریباً می‌توانید خودتان را در حال تماشای آن فیلم‌های قدیمی خاموش از سال‌های اولیه تصور کنید که در آن تصاویر به نوعی از یک حرکت به حرکت دیگر می‌پریدند، وقتی دانش‌آموزان کاتای خود را تمرین می‌کنند. آیا این یک راه طبیعی برای حرکت است؟ به هیچ وجه نمی توانید بدون توجه به آن در خیابان راه بروید (که مطمئناً هدف دربودونیست).

 

برنارد بورداس: انرژی (کی) در بدنی که شل و ریلکس است آزادتر جریان دارد، آیا سفت شدن بدن برخلاف جریان این انرژی های درونی نیست؟

 

هاتسومی سنسی: مطلقاً آنچه طبیعی نیست در درازمدت ما را بیمار می کند (در زبان ژاپنی کلمه بیماری "بیوکی" گفته می شود و از علائم "بی نظمی، ناهماهنگی" برای "بیو" و "انرژی حیاتی" تشکیل شده است. در چین باستان، همان کلمات به عنوان «شرم در خانه» خوانده می شد و به معنای «بیماری» نیز بود).

 

برنارد بورداس: برای آینده بودو در جهان چه می توان گفت؟

 

هاتسومی سنسی: در واقع، در ژاپن و همچنین در کشورهای دیگر، سبک هایی که بیش از حد سفت یا سخت هستند، تمایل به ناپدید شدن دارند. مردم ترجیح می دهند ورزش های رزمی را انجام دهند که در آن بتوانند آزادانه تر ابراز نظر کنند (کشتی، مبارزه آزاد و غیره). مردم ژاپن دیگر زمانی برای تلف کردن روی چیزهایی که در زندگی روزمره، شغل یا خانواده‌شان کاربرد ندارد، ندارند. کمتر از 1 درصد از مردم ژاپن ورزش های رزمی انجام می دهند. جوانان فوتبال یا بیسبال را برای کمک به توسعه کار گروهی ترجیح می دهند و بقیه گلف را برای تمرکز و ایستادن انتخاب می کنند. چند سال دیگر در ژاپن، هیچ کس به جز خارجی ها هیچ علاقه ای بهبودونخواهد داشت. این بسیار جدی است زیرا غروب‌ها اشکال را دوست دارند (تدوین کردن آن آسان‌تر از احساس کردن). معلمان هنرهای رزمی تمایل فزاینده ای برای ایجاد کاتاهای رسمی و عجیب و غریب بیشتر و بیشتر برای جلب رضایت مشتریان/دانش آموزان خارجی خود دارند. همه اینها روز به روز بیشتر به یک نمایش و تجارت تبدیل می شود که در آن هنر رزمی واقعی به طور کامل فراموش می شود (اگر به دلیل عدم سودآوری نادیده گرفته شود). اکثریت قریب به اتفاق غیرژاپنی‌ها آنچه را که فکر می‌کنند هنرهای رزمی از طریق فیلم‌های آمریکایی (بیشتر از آن‌ها ساخته آمریکایی) کشف کرده‌اند، بنابراین انتظار دارند آنچه را که در فیلم‌ها دیده‌اند در دوجو بیابند. و اغلب معلم، بسیار حرفه ای، برای حفظ مشتریان خود سازگار می شود… اکثریت قریب به اتفاق غیرژاپنی‌ها آنچه را که فکر می‌کنند هنرهای رزمی از طریق فیلم‌های آمریکایی (بیشتر از آن‌ها ساخته آمریکایی) کشف کرده‌اند، بنابراین انتظار دارند آنچه را که در فیلم‌ها دیده‌اند در دوجو بیابند. و اغلب معلم، بسیار حرفه ای، برای حفظ مشتریان خود سازگار می شود… اکثریت قریب به اتفاق غیرژاپنی‌ها آنچه را که فکر می‌کنند هنرهای رزمی از طریق فیلم‌های آمریکایی (بیشتر از آن‌ها ساخته آمریکایی) کشف کرده‌اند، بنابراین انتظار دارند آنچه را که در فیلم‌ها دیده‌اند در دوجو بیابند. و اغلب معلم، بسیار حرفه ای، برای حفظ مشتریان خود سازگار می شود…

 

برنارد بورداس: خارجی ها برای یادگیری هنر واقعی به ژاپن می آیند و به آنها کاتاهای مدونی داده می شود که به طور خاص برای آنها طراحی شده است، این به این معناست که آنها همیشه فریب خورده اند.

 

هاتسومی سنسی:خارجی ها دیدگاهی کاریکاتوری از ژاپن وبودودارند. بسیاری سامورایی و بوشیدو را از طریق رمان آمریکایی «شوگان» کشف کرده‌اند. چیزی که بیشتر مردم نمی دانند این است که کتاب «بوشیدو» توسط اینازو نیتوبه (دانشجوی دانشگاه) در سال 1899 نوشته شده است، یعنی 32 سال پس از ناپدید شدن آخرین سامورایی، علاوه بر این، نوشته های آن کتاب بر اساس یک رمان حماسی نوشته شده است. ساخته شده از 11 جلد (هاگاکوره کیکیگاکی) که به یاد رزمندگان حدود 150 سال قبل توسط راهب یاماموتو سونتومو نوشته شده است. آن کتاب از طریق داستان هایش این ایده را تمجید می کند که «راه جنگجو مرگ است». قبل از راهب شدن، یاماموتو سونتومو به قبیله نابیشیما در بخش نوشته/حساب خدمت می‌کرد، و بنابراین هرگز تجربه واقعی نبرد نداشت، و نه استاد هنرهای رزمی بود. همانطور که می بینید، نه کتاب «بوشیدو، راه سامورایی»، نه الهام‌بخش «هاگاکوره کیکیگاکی، یادداشت‌های جمع‌آوری‌شده در سایه برگ‌ها»، توسط جنگجویان نوشته شده است، بلکه توسط روشنفکران رویاپرداز و نوستالژیک در دوران صلح و به همین ترتیب، هیچ شباهتی با ماهیت بودو ندارند. این تصاویر عاشقانه اپینال از زمان و دنیایی دیگر است که آن تمرین‌کنندگان را به کشور ما می‌آورد. بنابراین، اکنون می‌دانید که چرا اکثر سنسی‌ها (ناسیونالیست‌های فوق‌العاده و محافظه‌کاران فوق‌العاده)، آنچه را که به دست آورده‌اند، به آنها می‌فروشند: تصاویر کارت پستال با جذابیت عجیب‌وغریب، به عبارت دیگر فولکلور شرقی. آن تصاویر عاشقانه اپینال از زمانی دیگر و دنیایی دیگر که آن تمرین‌کنندگان را به کشور ما می‌آورد. بنابراین، اکنون می‌دانید که چرا اکثر سنسی‌ها (ناسیونالیست‌های فوق‌العاده و محافظه‌کاران فوق‌العاده)، آنچه را که به دست آورده‌اند، به آنها می‌فروشند: تصاویر کارت پستال با جذابیت عجیب‌وغریب، به عبارت دیگر فولکلور شرقی. آن تصاویر عاشقانه اپینال از زمانی دیگر و دنیایی دیگر که آن تمرین‌کنندگان را به کشور ما می‌آورد. بنابراین، اکنون می‌دانید که چرا اکثر سنسی‌ها (ناسیونالیست‌های فوق‌العاده و محافظه‌کاران فوق‌العاده)، آنچه را که به دست آورده‌اند، به آنها می‌فروشند: تصاویر کارت پستال با جذابیت عجیب‌وغریب، به عبارت دیگر فولکلور شرقی.

 

برنارد بورداس: آیا هنر واقعی برای ما غربی ها اینقدر پیچیده است؟

 

هاتسومی سنسی: برعکس. همانطور که قبلاً فهمیده اید، هنر واقعی آنقدر طبیعی است که نمی توان از آن کسب و کار ساخت، در هر یک از ما وجود دارد (غریزه بقا؟). در مورد من، من به دانش‌آموزانم تکنیک‌ها را آموزش نمی‌دهم، بلکه حرکات آنها را ساده‌تر، نگرش آنها را روان‌تر می‌کنم یا اگر بخواهید، آنچه را که در رفتار آنها غیرطبیعی است اصلاح می‌کنم. من آنها را از سفتی محافظت می کنم.

 

برنارد بورداس: یعنی شما به نوعی نقاط ضعف آنها را اصلاح می کنید؟

 

هاتسومی سنسی: بله، من آنچه را که باید باشد، در جای خود قرار می دهم، بیش از 30 سال است که متخصص کایروپراکتیک هستم و هیچ کاری انجام ندادم، اما بازگرداندن به جای آن دیگر نبود.

 

برنارد بورداس: با این حال، شما هنوز در حال انتقال دانش اجدادی 9 مکتب سنتی مختلف بوجوتسو و نینجوتسو در بوجینکان هستید…

 

هاتسومی سنسی: البته، و تمرین آن هنرها درست است که می توانم شاگردانم را در زندگی روزمره کارآمدتر کنم. سنت در هنرهای رزمی همیشه این بوده است که پیشرفت کنند، با دوره ای که در آن تمرین می شد سازگار شوند تا کارآمدتر و «عملی» تر شوند. زمانی که اسلحه‌های گرم (تپانچه‌ها و تفنگ‌هایی که توسط پرتغالی‌ها و هلندی‌ها در حدود سال 1540 وارد شده بودند) در میدان‌های جنگ ژاپن معرفی شدند، زره‌ها (yoroi kabuto) برای مقاومت در برابر آن سلاح‌های جدید (که از آن‌ها می‌باشند). استفاده از آن توسط رزمندگان محافظه کار یک عمل ناجوانمردانه و بدون قیاس به حساب می آمد. پس از ارتقای زره‌ها، برخی مدارس این ایده را داشتند که تکنیک‌های جنگی و همچنین سلاح‌های خود را برای کارآمدتر کردن آنها اصلاح کنند. به همین دلیل مدرسه SHINDEN FUDO شمشیر طولانی تر و ضخیم تر از کاتانای معمولی است. به روشی مشابه، تکنیک های مدارس با منطقه ای که در آن توسعه یافتند (جغرافیا و ماهیت زمین) تطبیق داده شد. این یک واقعیت است که در یک مزرعه گل آلود برنج، در شیب تند کوه سنگی، در ساحل شنی، در یک جنگلبان بامبو در داخل خانه، به همین شکل نمی جنگید. مدرسه KUKISHIN DEN دارای کامای (موضع مبارزه) است که بسیار پایین و پایدار است، این از این واقعیت ناشی می شود که یکی از خاستگاه های تکنیک های این ریو از نیروی دریایی (kuki suigun) می آید و هنگامی که شما در حال مبارزه در یک قایق هستید، ثبات است. از ذات به همین ترتیب در یک مزرعه گل آلود برنج، در شیب تند یک کوه سنگی، در یک ساحل شنی، در یک جنگلبان بامبو در داخل یک خانه مبارزه کنید. مدرسه KUKISHIN DEN دارای کامای (موضع مبارزه) است که بسیار پایین و پایدار است، این از این واقعیت ناشی می شود که یکی از خاستگاه های تکنیک های این ریو از نیروی دریایی (kuki suigun) می آید و هنگامی که شما در حال مبارزه در یک قایق هستید، ثبات است. از ذات به همین ترتیب در یک مزرعه گل آلود برنج، در شیب تند یک کوه سنگی، در یک ساحل شنی، در یک جنگلبان بامبو در داخل یک خانه مبارزه کنید. مدرسه KUKISHIN DEN دارای کامای (موضع مبارزه) است که بسیار پایین و پایدار است، این از این واقعیت ناشی می شود که یکی از خاستگاه های تکنیک های این ریو از نیروی دریایی (kuki suigun) می آید و هنگامی که شما در حال مبارزه در یک قایق هستید، ثبات است. از ذات

 

برنارد بورداس: تعداد کمی از مردم می دانند که تعداد زیادی مدل شمشیر مختلف بسته به دوره زمانی و قبیله وجود دارد. حتی نینجاها هم نوع شمشیر خود را داشتند، نینجاتو.

 

هاتسومی سنسی: بله، شمشیر مکتب نینجوتسو TOGAKURE تقریباً یک سوم طول آن کوتاه‌تر از شمشیر استاندارد است، این به نینجا اجازه می‌دهد در حالی که به روش سنتی شمشیر می‌پوشد، از دست راست یا چپ بکشد. علاوه بر این، مأموران اطلاعاتی (نینجا) باید می‌توانستند به هر جایی دزدکی نفوذ کنند (جاسوسی کنند) و اگر پس از کشف نمی‌توانستند فرار کنند، باید می‌توانستند شمشیر بکشند و در هر جایی بجنگند. برای مثال برای اینکه بتوانید در اتاق زیر شیروانی بجنگید، بهتر است از تیغه کوتاهتری استفاده کنید.

 

برنارد بورداس: پس سبک‌های سنتی مانند آنچه در غرب به ما آموزش داده شد، ثابت نیستند؟

 

هاتسومی سنسی: مطلقاً خیر. سنت این است که برنده شوید، زنده بمانید و برای آن باید به سازگاری ادامه دهید. فقط «احساس» خاص هر مدرسه دست نخورده باقی می ماند، زیرا جوهر RYU است. و بنابراین، این جوهرهایی از 9 مدرسه است که بوجینکان را تشکیل می دهند که امروز به شما نشان می دهم که ثروت و کارایی ما را می سازد.

 

برنارد بورداس: اما امروزه هیچ کس در میدان جنگ (در درگیری مسلحانه) از شمشیر یا نیزه استفاده نمی کند.

 

هاتسومی سنسی: البته نه، اما از هر سلاحی که برای دفاع از خود استفاده می‌کنید، این روحیه جنگجو است که برای زنده ماندن و پیروزی مهم است. اگر فاصله‌ها را بد تخمین می‌زنید، روی نفس (احساساتتان) یا تعادلتان، در میدان جنگ یا جاهای دیگر، با یک سلاح، وسیله نقلیه یا ابزار کنترل بدی دارید، همه چیز یکسان است. شرایط شما تغییر می کند، اما نقاط ضعف شما ثابت می ماند، و ما همیشه در سمتی قرار می گیریم که تکیه می کنیم…

 

برنارد بورداس: بنابراین، شما عمدتاً یک نگرش ذهنی (GOKORO GAMAE) مانند FUDOSHIN (حفظ خونسردی خود) یا BUFU IKKAN (هوشیار ماندن) را آموزش می دهید. هاتسومی سنسی: من آنچه را که در ذهن شاگردانم اشتباه است تصحیح می کنم تا راه درست را انتخاب کنند.

 

برنارد بورداس: با توجه به تصور غربیبودو، بسیاری از تمرین‌کنندگان در مسیر اشتباهی قرار دارند. ما به جای اینکه به خودمان نگاه کنیم، در شرق به دنبال پاسخ به مشکلات خود هستیم. اینجاست که نیاز ما به اگزوتیسم پیدا می شود... هاتسومی حسی: اما در همه جای دنیا، درختان به سمت آسمان رشد می کنند و باران به سمت زمین می بارد. قوانين جهاني بر طبيعت حكم مي‌كنند همان‌طور كه ​​در مشرق زمين حاكم است و كساني كه با اين قوانين هماهنگ هستند با زندگي (آنچه هست) هماهنگ هستند.

 

برنارد بورداس: آیا می توانیم بگوییم کهبودوزندگی است؟

 

هاتسومی سنسی: بودوبه عنوان راهی برای یافتن یک حفاظت طبیعی، کاملاً، اما نه در راه استفاده ازبودوبرای تجارت و زندگی از آن.

 

برنارد بورداس: خیلی بهتر است که بگوییمبودوبا زندگی فرقی ندارد؟

 

هاتسومی سنسی: بله، اینطوری بهتر است. همچنین می توان گفت که هشیار بودن طبیعی است.

 

برنارد بورداس: منظور شما اصل «BUFU IKKAN» است، درست است؟

 

هاتسومی سنسی: درست است.

 

برنارد بورداس: سنسی، آیا توصیه ای به بودوکا دارید؟ هاتسومی سنسی: تلاش برای بازتولید یک فرم زندانی بودن آن است، فرم KI، خلاقیت و همچنین خودانگیختگی را می کشد. تمرین یک هنر رزمی بیشتر و بیشتر انعطاف پذیر می شود (JU) و بنابراین، بهتر می شود خود را با هر موقعیتی سازگار کرد. در این روزگار، مردم به طور فزاینده ای اسیر فرم، آسایش و مد هستند. نباید زیاد روی این چیزها (حفظ فاصله، رهایی) تاکید کرد. در حالت مقابل، هم بدن و هم ذهن سفت و سفت می شوند که بسیار خطرناک است زیرا طبیعی نیست. افراد سفت کج، سر قوی می شوند و به زندگی خود در تنهایی پایان می دهند.

 

برنارد بورداس: آنها بیش از حد یانگ می شوند، یعنی تمام نظراتی را که با نظرات خودشان متفاوت است رد می کنند و در نتیجه همه روابط خود را از دست می دهند، درست است؟

 

هاتسومی سنسی: بله، درست است. منعطف شدن یعنی کار کردن مانند طبیعت، حیوانات منعطف هستند، زندگی خود را سنگین نمی کنند، آن را همانطور که هست می پذیرند. این بسیار جالب است، این ایده "SHIKIN HARAMITSU DAIKOMYO" را منعکس می کند.

 متشکرم.

 مایکل گراندمونت

منبع از مصاحبه با هاتسومی سنسی